Pęcherzyk


W dermatologii pęcherzykiem określa się wyraźnie odgraniczony,  wyniosły ponad powierzchnię skóry wykwit o średnicy nie przekraczającej 0,5 centymetra. Zmiana ta wypełniona jest płynem i ustępuje nie pozostawiając blizny. Płyn zazwyczaj ma charakter surowiczy lub też wysięku zapalnego i sprawia, że pęcherzyk ma jasną barwę, prawie przejrzystą, co jest cechą odróżniającą tę zmianę od nieprzejrzystej krosty. Wyróżnić można pęcherzyki śródnaskórkowe oraz podnaskórkowe w zależności od umiejscowienia dna i jamy pęcherzyka.

Przyczyny powstawania

Pęcherzyki przy opryszczcePęcherzyki śródnaskórkowe są skutkiem gromadzenia się płynu wysiękowego w międzykomórkowych przestrzeniach warstwy kolczystej naskórka, co doprowadza do tak zwanego stanu gąbczastego naskórka. W tym przypadku dochodzi do zerwania połączeń dermosomalnych oraz do wytwarzania pęcherzyków w obrębie warstwy kolczystej naskórka lub też do obrzęku śródkomórkowego, tak zwanego balonowatego zwyrodnienia keratynocytów warstwy kolczystej.

W drugim przypadku płyn gromadzi się śródkomórkowo w samych komórkach naskórka, czego skutkiem jest zwyrodnienie wodniczkowate.

Pęcherzyki powstawać mogą w chorobach alergicznych skóry typu kontaktowego, a także w zakażeniach wirusowych skóry.

Leczenie pęcherzyków

Często pęcherzyki znikają samoistnie. Treść pęcherzyka może ulec wessaniu lub też, co zdarza się zdecydowanie częściej jego pokrywa może ulec pęknięciu, powstaje wówczas nadżerka, a na jej powierzchni powstaje strup, który z czasem odpada.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: