Samookaleczenie


Samookaleczenie powszechnie określane jest jako celowe i świadome uszkadzanie własnego ciała. Jednak zgodnie z definicją samookaleczenie jest nie tylko aktem naruszenia ciągłości tkanek za pomocą na przykład żyletki lecz także stanowi ukryte metody autoagresji, takie jak szkodliwe nawyki żywieniowe, nałogi czy też wybieranie partnerów, którzy są nieosiągalni emocjonalnie.

Samookaleczenie może być zjawiskiem społecznym, pojawia się także u dzieci w celu zwrócenia na siebie uwagi dorosłych. Samookaleczanie może być metodą na radzenie sobie z własnymi problemami i odczuciami, które ciężko jest wyrazić słowami, często pełni funkcję rozładowania napięcia i redukcji lęku.  Mimo, że okaleczanie się chwilowo poprawia samopoczucie, to jednak po pewnym czasie nieprzyjemne, bolesne odczucia wracają i zwiększają potrzebę samookaleczania.

Rany cięte na przedramieniu w wyniku samookaleczeniaU osób które się samookaleczają ryzyko popełnienia samobójstwa jest 50-krotnie większe niż w grupie osób, które nie wykazują takich zachowań. Z jednej strony można to rozumieć jako wyraz desperacji, jednak z drugiej jako świadectwo pewnych predyspozycji do krzywdzenia się.

Przyczyny powstawania

Samookaleczenie najczęściej występuje u osób młodych, głównie dziewcząt i jest reakcją na stan przedłużającego się napięcia emocjonalnego, zaburzenia relacji międzyludzkich, na akt przemocy ze strony innych lub też obniżone poczucie własnej wartości. Samookaleczenie dotyczy szczególnie osób, które doświadczyły w dzieciństwie ciężkiego urazu, były poddawane przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej. Samookaleczenie pojawić się może także przy depresji, schizofrenii, nerwicy natręctw, chorobie dwubiegunowej oraz przy wielu innych jednostkach chorobowych.

Wśród głównych przyczyn samookaleczania wymienić można:

  • związane z radzeniem sobie i przetrwaniem: regulację napięcia oraz lęku, radzenie sobie z gniewem,
  • związane z własnym ja: wzmożone poczucie kontroli, odzyskanie poczucia rzeczywistości,
  • związane z radzeniem sobie z doświadczeniami: ponowne przeżywanie doświadczeń, demonstrowanie lub też wyrażanie swoich traumatycznych doświadczeń.

Leczenie samookaleczania

Najczęściej potrzeba samookaleczenia się jest chwilowym impulsem i jeżeli uda się go powstrzymać przez pewien czas to najczęściej uczucie chęci samookaleczenia mija. Osoby samookaleczające się powinny jak  najszybciej zgłosić się z tym problemem do lekarza lub też psychoterapeuty. Podczas terapii zalecane są różne techniki pomagające w radzeniu sobie w ciężkich momentach. Czasami pomocna może być rozmowa, wysiłek fizyczny lub też pisanie o swoich problemach w pamiętniku. Gdy uda się przezwyciężyć krytyczny moment zalecane jest podarowanie sobie nagrody, np. coś smacznego do jedzenia lub czynności która sprawia przyjemność, np. masaż lub pływanie.

Osoby samookaleczające się powinny pamiętać, że nie jest to wyjście z sytuacji. Pogłębianie zachowań autodestrukcyjnych jednocześnie pogłębia najczęściej ich przyczynę. Warto więc zwracać uwagę na zachowanie osób chorych. Szczególną rolę w walce osób samookaleczajacych się stanowi rodzina i inne bliskie osoby. Mogą one pomóc znaleźć lepsze i bardziej konstruktywne wyjście z problemu. W takiej sytuacji bardzo ważne jest wsparcie osoby chorej i zaakceptowanie jej. Samookaleczanie jest poważnym problemem, którego nie wolno bagatelizować. Odpowiednia opieka i pomoc w radzeniu sobie z trudnościami osobie chorej może dać jej szansę na poprawę zdrowia i zaprzestanie działań mających na celu uszkodzenie własnego ciała.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:
Samookaleczenie - 4.0/5 (2 głosów)

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: